14 juli 2011

Putt-putt in Lynchburg en bowlen in Harrisburg

Woensdag, 13 juli 2011

Vandaag staat Hersheys pretpark op het programma. Ze hebben daar 11 achtbanen!!! Niet echt een pretpark voor mij ha,ha. Toch ben ik uiteindelijk nog in 2 (!) attracties geweest. De Howler




en in de bootjes, o ja en nog in een kabelbaan!



Marcel, Marc en Flip zijn in een paar achtbanen geweest, Marcel zelfs een die stijl omhoog en stijl naar beneden ging! Tot slot hebben we de Hersheys tour nog gedaan,


die was gelukkig nog hetzelfde als vorig jaar ;-p



Alleen het chocolaatje aan het einde was dit keer een ander, maar nog steeds even lekker. Na ons nog even vergaapt te hebben aan allerlei chocolade werd het tijd om het hotel op te zoeken en via de achterdeur naar (ons) zwembad te gaan. Vanavond gaan we bij een bqq restaurant eten (het moest er toch een keer van komen). Hoe dat was, valt morgen weer te lezen.

Dinsdag, 12 juli 2011

Wederom bijtijds in de auto voor een tweede lange rit van ongeveer 5 uur. Dit keer is onze bestemming Harrisburg, vlak bij Hersheys (het bekende chocolade merk van de USA). Dit keer verblijven we in een Best Western Hotel met kamers aan het (overdekte) zwembad. Marc hoeft nu dus alleen maar de schuifdeur open te maken en dan loopt hij zo het zwembad in! Eigenlijk zouden we hier maar een nacht blijven en dan de volgende dag na een bezoek aan het Hersheys pretpark doorrijden richting rodeo. Maar omdat we al twee behoorlijke lange dagen in de auto gezeten hebben en dit hotel ons allemaal wel bevalt, hebben we hier een dagje langer geboekt en kunnen we morgen op ons gemaakt het pretpark bezoeken. Nadat we ons geinstalleerd hadden in het hotel zijn Marcel, Marc, Nan en ik nog naar een Sport Authorities gereden. Voor wat kleding (allemaal voor Marc!). 's Avonds bij Dominos een pizza gehaald en toen op naar de bowlingbaan. Ook daar was een 'special hour' Een uurtje bowlen voor 15 dollar inclusief schoenen. Helaas was het niet mogelijk om 2 uur te bowlen omdat de bowling baan rond 10 uur sloot. Hoe meer het uur vorderde hoe beter ik ging gooien, Marcel was ondertussen zijn mojo kwijt, maar helaas voor we de game konden afmaken was de tijd voorbij, we zullen dus nooit weten of ik Marcel verslagen zou hebben...

Maandag, 11 juli 2011

Vandaag bijtijds vertrokken voor een (lange) autorit naar Lynchburg. Voor onderweg even bij Dunkin' Donuts gestopt voor de broodnodige koffie en donuts en toen was het bye bye Smokies, misschien tot volgend jaar (?) Na een autorit van ongeveer 5 uur arriveerden we in Lynchburg. Ook daar had Marcel weer een mooi hotel met zwembad uitgekozen. Dus snel een duik in het zwembad. 's Avonds zijn we naar Outback gegaan en daarna op naar het 'funcentrum' voor een potje putt-putt of te midgetgolf. Toen we er naar onderweg waren begonnen de eerste regendruppels te vallen en ook begon het te onweren. Maar we hadden geluk op een paar druppeltjes na hebben we geen last van de regen gehad. Hieronder wat puttt-putt actiefoto's. O ja, nog een belangrijk detail; Marcel heeft het eerste putt-putt spel gewonnen, maar bij het tweede spel is hij laatste geworden en..... ik eerste ;-)




12 juli 2011

Eindelijk weer uitslapen

Zondag 10 juli.

Vandaag voor het eerst sinds tijden weer kunnen uitslapen. Niks niet vroeg weg hoeven voor het een of ander, maar gewoon tot 10 uur in je bed, je dan rustig aankleden en dan met z'n allen naar Denny's voor een ontbijt.
Ik nam weer de "Moon over my hammies", een klassieker die we ooit al de eerste keer dat we naar de VS gingen hadden gegeten, en die nog steeds op het menu staat. Gewoon 2 geroosterde boterhammen met scrambled eggs ertussen en plakken ham. Hash browns er naast. Niets bijzonders, maar toch steeds weer lekker zoals zij hem maken.
Daarna weer terug naar de cabin. Toen we daar waren begon het te stortregenen.




Maar het bleef lekker warm, dus hup de hot tub in.


We gaan nu een beetje beginnen met aftellen. De vakantie duurt nog maar een week en we zullen de komende tijd veel aan het rijden zijn. Daarom maar wat dingen uitgezocht om vooral 's avonds te gaan doen.
Voor vanavond was dat bowlen in Knoxville.Knoxville ligt een uur rijden van Gatlinburg vandaan, maar daar gaan de bowlingbanen een beetje fatsoenlijke tijd dicht. In Gatlinburg en Sevierville heb je alleen gemeentelijke bowlingbanen, en die sluiten op zondag al om 6 uur.
Op naar Knoxville dus. En als je in Amerika bent, dan doe je zoals de Amerikanen en eet je dus hamburgers en kip op de bowlingbaan (of pizza).


Daarna bowlen. Je kunt per spel per persoon betalen, of de baan voor 2 uur (of 1 als je met weinig bent) huren, en daar komt dan ook nog schoenhuur bij.
Normaal betaal je tussen de 3 en 4 dollar per game per persoon, op zondagavond had deze baan dat je $1,10 per game betaalde + $3 schoenhuur. Ze geven dan 15 minuten voordat dat begint tickets uit zodat ze weten wie er eerst binnenkomt en aan de beurt is etc.
Wij hadden ticket nummer 6 en met 32 banen ben je dan bijna direct aan de beurt. Je geeft aan dat je 3 games wilt spelen met z'n 5-en en dan ben je voor $31 bijna 2-en-een-half uur aan het bowlen.
Het was heel gezellig.

Hieronder nog wat actiefoto's.

 

 

      

Morgen vertrekken we weer uit de Smokies en gaan we naar Lynchburg. Daar overnachten we en dan rijden we door naar Harrisburg.
Morgen dus weer uitslapen.









10 juli 2011

Hang gliding was helemaal geweldig en raften op de Upper Ocoee was ook niet mis!!!

Zaterdag, 9 juli 2011

Ja hoor, weer vroeg weg (zucht). Dit keer zaten we om half 7 in de auto, richting Ducktown. Daar zijn we gaan raften op de Upper Ocoee. Een gedeelte van het parcours is ook gebruikt tijdens de Olympische  Spelen in Atlanta. Onze begeleider was Scott, een senior guide en een behoorlijk fanatieke. Omdat hij senior guide is, heeft hij ook de verantwoording over de andere gidsen. We gingen met totaal 8 boten. En omdat er behoorlijk heftige stroomversnellingen inzitten, bleef iedereen bij elkaar zodat mocht iemand er uitvallen er genoeg hulp zou zijn.
Wij zouden met 5 in een boot zitten en Hope (counselor op een basisschool) had in haar eentje geboekt, dus die kwam ook bij ons te zitten.



We boften nog vandaag: de rivier ligt achter een dam die electriciteit opwekt en 35 dagen per jaar wordt de dam opengezet (en de rivier dus wilder). Dit was 1 van die 35 dagen :-)
Marc zag een beetje bleek om zijn neus en vond het toch wel eng, hij was het meest bang dat Flip eruit zou vallen. Maar iedereen (zelfs Flip) is in de boot blijven zitten. Scott was dus behoorlijk fanatiek en wilde waarschijnlijk zijn trackrecord van nooit iemand overboord bijhouden (terwijl wij gewoon fun wilde hebben), maar dat heeft de pret niet mogen drukken, we hebben het gewoon leuk gehad, maar het was wel een behoorlijk heftige rafttocht. We hebben een stroomversnelling (categorie 4 voor de kenners ;-p) van 0,5 mile gedaan. Die was behoorlijk heftig en nat, nou toen we die eenmaal gehad hadden vond Marc het ook leuk.





Aan het einde van de tocht mocht er nog gezwommen worden naast de boot/raft. Marcel maakte daar nog even dankbaar gebruik van.
Na het raften gingen we weer on the road en hebben we (ik) de 'Dragon Tale' nog gereden, heftig hoor al die bochten!!! 's Avonds hebben Nan en ik gekookt (ja,ja) en zijn Marcel en ik samen met Marc naar de nieuwste Transformers geweest. Weer een grote frisdrank erbij en Marc een grote zak popcorn (je wilt tenslotte alles de American way). 's Nachts om 1.00 uur de berg weer oprijden (brrr). Maar Marcel heeft ons veilig boven gebracht. En morgen dan....... slapen we uit!!

Vrijdag, 8 juli 2011

Weer errug vroeg opgestaan, 6.00 uur waren we onderweg naar Look Out Mountain. Om 8.00 uur werden we daar verwacht voor onze kennismakingscursus hang gliden. Eenmaal in die buurt aangekomen kostte het wat moeite om de juiste plek te vinden, maar iets over half 9 waren we er uiteindelijk. Net op tijd, want de instructeur stond net op het punt de boel af te sluiten en naar de plek te rijden waar de cursus gegeven werd. Na de gebruikelijke waivers en een formulier die we 's middags nodig hadden voor de tandemsprong waren we er helemaal klaar voor. Dus in de auto achter de instructeur aan op naar de Hills. Daar werden we in een harnas gehesen, een helm op en kniebeschermers op en werd er begonnen met de uitleg hoe je vast te maken aan een hangglider en hoe je de securitycheck moet doen. Toen we dat geoefend hadden mochten we gaan proberen de hangglider op de juiste manier op te tillen en er mee rennen, zodat je vertrouwd raakt met het opvangen van de wind e.d. Zo'n hangglider is nog behoorlijk zwaar, dus we hebben ook aan onze spierballen gewerkt. Daarna werd het tijd om het op een heuveltje te proberen. Marc was als eerste en Mike (de instructeur) vond hem een 'natural born pilot' ;-) Onze Marc ging zowaar een stukje de lucht in, daarna was Marcel die ging ook een stukje de lucht in, daarna kwam ik, ik ging helaas maar een klein stukje en uiteindelijk Nan die ging ook een klein stukje. Flip was ermee gestopt, omdat hij nog last van zijn knie had (na het raftavontuur van een paar dagen geleden).




Helaas kwam er teveel wind opzetten en was het niet meer verantwoord om beginners te laten hang gliden. Dat was wel erg jammer, want we vonden het allemaal heel erg leuk. M.u.v. Marc waren we allemaal maar een keer van het heuveltje afgegaan. Marc mocht voor de derde keer, maar ook voor hem stond er teveel wind en hij crashte.


Was niets aan de hand hoor, hij had zelf nog de grootste lol. Flip was beneden aan het fotograferen en die werd bijna ondersteboven gevlogen door iemand anders :-) Nou toen werd het echt tijd om te stoppen. Omdat we niet de hele kennismakingscursus konden volgen door de wind, mochten we 's midags een tandemsprong maken van 4000 fth. ipv 2000 fth. Wow nog hoger!!! Toen we naar het stadje reden om te gaan lunchen viel het op hoeveel omgewaaide bomen en daken van huizen er lagen. Het bleek dat een paar weken geleden ze in dat gebied vier (!) tornado's op een dag te verwerken hebben gekregen. Na de lunch gingen we vast richting Lookout Mountain Flight Park. 's Middags om 4 uur zouden we aan de beurt zijn voor de tandemvlucht, maar omdat er ook een zwembad was daar (er is gelijk een kampeerterrein bij het Flight Park) en er verder niet zoveel bijzonders in die buurt was besloten we daar maar te wachten. Uiteindelijk werd het 4 uur en werden we weer in een harnas gehesen, een bril op en een helm op.




Er waren twee begeleiders; Pete en Dan en met een van hen zouden we de tandemvlucht gaan doen. Marc ging als eerste. Eerst werd hij aan de hangglider vastgemaakt, daarna maakt de begeleider zich vast. Je hangt als het ware boven de begeleider, zij hebben een harnas aan met een lus aan allebei de kanten en daar moet je je vast houden. Dan wordt de hang glider (die op wielen) staat aan een klein vliegtuigje vastgemaakt en hup daar ga je de lucht in. Bij Marc hadden ze niet gezien dat het een vlucht van 4000 ft moest zijn i.p.v. 2000 ft. Dus zijn eerste vlucht was 2000 ft, om het goed te maken mocht hij als wij allemaal geweest waren nog een keer. Nou dat vond hij heeeeel vervelend! De tandemvlucht was echt ontzettend gaaf, je stijgt heel snel op en als de glider eenmaal op 4000 ft zit wordt je losgekoppeld van het vliegtuig en dan zweef je dus in de lucht. Ook mag je dan zelf de hang glider besturen. Het was echt een hele bijzondere ervaring. Tijdens het hang gliden zijn er ook foto's gemaakt, maar die moeten nog 'ouderwets' ontwikkeld worden, dus die volgen nog. Wel zijn hieronder een aantal foto's die we zelf gemaakt hebben.





Tegen 18.00 uur vertrokken we weer richting Gatlinburg. We zitten nu in een cabin op Ski Mountain, ook weer behoorlijk hoog.

8 juli 2011

ZIP lijnen is AWESOME !!!!!

Donderdag, 7 juli 2011

De wekker ging weer vroeg af vandaag, we gaan namelijk ZIP lijnen bij Lake Lanier, de rit er naar toe is ongeveer drie uur en om 9.30 uur werden we verwacht. Dus om 6.00 uur zaten we fris en fruitig ;-p in de auto. Het was tevens de laatste dag in de cabin, dus alle bagage mee en op richting Atlanta. Half slapend (Flip gelukkig niet, want die reed) kwamen we aan bij Lake Lanier. Lake Lanier (de naam zegt het al) is een gigantisch meer en daar zit een vakantieresort, voorzien van alle gemakken. Na de gebruikelijke waivers te hebben ingevuld was het wachten op onze begeleiders. Toch wel zenuwachtig, alhoewel er op de foto's bij het kantoor alleen maar foto's van lachende mensen te zien waren. Maar goed misschien zijn dat wel acteurs..... Tegen 10.00 uur stapten we in karretje dat ons naar het beginpunt zou brengen. Daar aangekomen werden we aan onze begeleiders voorgesteld Michele en Hailey. Eerst onze spullen aantrekken; een gordel die om je benen gaat, dan een gordel over je schouders en dat alles wordt vastgemaakt met een veiligheidshaak, dan het gedeelte dat aan de ziplijnen vastgemaakt wordt en dan nog 2 'claws' elk aan een touw, zeg maar een soort zekering. Elke haak apart kan 5000 pond (!) dragen, dus ik hoefde mij gelukkig geen zorgen te maken over wat extra kilootjes :-) Uiteindelijk nog een helm op ons hoofd en handschoenen aan en toen waren we er helemaal klaar voor. Michele legde ons eerst uit wat de bedoeling was, als je eenmaal vast zit aan de zip, wachten tot er 'clear' geroepen wordt, Michele gaat eerst en Hailey maakt iedereen vast aan de lijnen en komt uiteindelijk als laatste. O ja, je staat dus helemaal boven in de boom, daaromheen loopt staaldraad en daar wordt je aan de hand van de 'claws' vastgezet. Je hoeft dus niet bang te zijn dat je uit de boom valt. Maar goed eerst moesten we slagen voor de Ziptest. Daarin moest je laten zien dat je kan remmen en dat je weet hoe je naar het einde van de lijn kan komen mocht je ergens tussen in komen te hangen. Marc ging als eerste en vond het gelijk helemaal geweldig, daarna Marcel, die vond het ook helemaal geweldig en toen kwam ik. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op het punt stond om er vanaf te stappen (en dan niet vanaf de ziplijn, maar vanaf de trap), maar ik wilde met ook niet laten kennen (ik dacht aan al die lachende foto's, dus het moest toch wel leuk zijn). Uiteindelijk toch gegaan met knikkende knieen. En het viel mee, al hoewel ik nog wel moest slikken. Daarna kwam Flip en die vond het ook gelijk leuk. Daarna was Nan aan de beurt en zij vond het echt niet leuk. Ze keek naar beneden en toen was het gelijk klaar voor haar (had ik expres niet gedaan). Ze heeft nog wel de eerste lijn gedaan, maar zij gelijk dat ze dit al eng vond en aangezien we alleen maar hoger en langere lijnen zouden gaan doen, is ze gestopt. Nan heeft ons vanaf de grond gevolgd en heel veel eekhoorntjes gezien, ook leuk ;-) De eerste 3 lijnen vond ik nog steeds een beetje eng, maar daarna begon het genieten. Ook Marc, Marcel en Flip vonden het alleen maar heel erg leuk. We zijn totaal drie maal over het meer heen gegaan, dat zijn behoorlijke lange lijnen en dat is echt heel erg gaaf. Verder hebben we ook nog een aantal touwladders gedaan, waarbij Marcel het erg leuk vond om de ladder lekker heen en weer te laten gaan (ik vond het wat minder). Voordat we het wisten waren we klaar, terwijl we toch bijna 2,5 uur bezig geweest zijn. We hebben echt een ontzettend leuke dag gehad, hieronder een aantal sfeerfoto's:








Na een late lunch zijn we naar Atlanta gereden en zitten we in hetzelfde hotel als vorig jaar. Vlak bij een Mall en vlak bij de Cheese Cake Factory. Daar hebben we dus ook gegeten en het was weer heerlijk, maar errug veel. Tijdens het eten vertelde Marcel opgewekt dat we morgen maar 2 uur onderweg zullen zijn voor het hang gliden, maar........ dat we daar wel om 8.00 uur verwacht worden. Grrrr dat wordt weer vroeg opstaan, we vertrekken om 6.00 uur.


7 juli 2011

Nieuwe poging, nieuwe kansen....

Woensdag 6 juli

Het is woensdag en dat betekent dat de Cades Cove Loop Road weer tot 10 uur gesloten is en we dus een nieuwe poging kunnen wagen om een rondje te gaan fietsen. Dezer keer maar een uurtje later van huis weggegaan, als we d'r om 8 uur zijn is het ook goed. Voor het weggaan nog maar even iedereen z'n schoenen gecontroleerd, je weet maar nooit....

Om half 9 kwamen we uiteindelijk aan en toen bleek het toch nog wel erg druk te zijn. Alle fietsen waren al verhuurd en toen we een half uur in de rij hadden gestaan, konden we ons op een wachtlijst laten zetten en zou het nog een half uur tot een uur duren voordat we konden gaan fietsen.
Dat hebben we maar gedaan, met de gedachte dat als er om 10 uur nog geen fietsen waren, dat we dan wel met de auto een rondje zouden rijden.
Dan vul je dus een waiver in (formulier dat je absoluut geen rechten kan halen bij wie dan ook als er wat gebeurt) en toen was het wachten.
Zo'n waiver vullen we al de hele vakantie in. Als je gaat fietsen, als je gaat tubben, als je gaat raften... telkens weer een waiver invullen. Daar komen deze vakantie nog wel een paar bij.
Ondertussen werd er door een aantal mensen nog wat ruzie gemaakt over wie er nou eerst aan de beurt was, de twee jongens aan de balie van de fietsverhuur bleken met 2 lijsten te werken en uiteindelijk bleken onze papieren ergens apart te zijn gelegd en zouden we helemaal niet aan de beurt komen als Petra niet opgelet had (zij was niet degene die ruzie ging maken :-).
Uiteindelijk werd het kwart voor 10 dat we op de fietsen zaten en aan de Loop konden beginnen.
Lekker fietsen !




Nou ja fietsen. Met heel veel moeite gelukkig een foto van Nan op de fiets kunnen maken, want die liep er meer naast dan dat ze er op zat.
Gelukkig had ze na de helft door hoe het schakelen werkte (van af blijven dus) en dat ze haar zadel wat hoger moest zetten om mee kracht te kunnen zetten.
Om 11 uur waren we terug bij de fietsverhuur. 17 kilometer, heuvel op en af,  in 5 kwartier... daar mogen we wel trots op zijn. De mevrouw die voor ons weg was gegaan was ook net terug en vroeg ons welke route wij hadden genomen. Zij hadden namelijk de kortste route genomen. Ze was wel errug verbaasd dat wij in dezelfde tijd, de hele Loop hebben gefietst.
Ehhh....  natuurlijk nog wel hertjes gezien, maar daar zijn we deze keer langs geraced. Was misschien ook niet helemaal de bedoeling  :-).

Na het fietsen zijn we nog een keer gaan tubben in een riviertje aan de voet van de Smokies om effe lekker te relaxen. We gingen bij RiverRat. Daar hadden we een Groupon voor, en daarmee konden we als we dat wilden de rest van de dag mee op het water blijven. Je kreeg een All-Inclusive armbandje om, kon een band pakken en dan gaan drijven. De route was zo'n 4 mijl, duurde anderhalf uur en aan het eind werd je weer opgehaald en kon je nog een keer gaan.



Het leuke van het tubben hier was dat er een aantal stroomversnellingen waren waar je rondtollend doorheen dreef. Was erg leuk. Marc was als een speer weg (dus geen foto) en Petra dreef aan het eind. Uiteindelijk kreeg zij op 3 mijl een lekke band :-( en besloten wij maar het water af te gaan en langs de rivier terug te lopen naar het startpunt.




Toen we daar weer aankwamen en we ons net aan het omkleden waren, kwam de rest ook al weer terug met de bus. We vonden het wel leuk geweest en zijn weer terug gegaan naar de cabin.

Morgen weer een leuke dag. We gaan namelijk weer een waiver invullen : voor ZIP lijnen in de buurt van Atlanta. We gaan een dag de Smokies uit, slapen morgen in Atlanta en komen dan vrijdagmiddag weer terug.

Groetjes.

6 juli 2011

Raften op de Upper Pigeon

Dinsdag, 5 juli 2011

Om 9.30 uur on the road onderweg naar USA Raft. Rond 10.30 uur waren we er, toch weer een beetje zenuwachtig waarom was het ook al weer leuk? Deze rafttochten mag je niet alleen doen, er gaat een begeleider mee. Onze begeleider was Nolan. Eerst de reddingsvesten aan, die ook nog even flink aangetrokken werden, helm op, peddel mee en in de bus. De Upper Pigeon is van een zwaardere categorie dan de rafttocht die we vorig jaar gedaan hadden. Nolan vertelde dat hier stroomversnellingen van categorie 4 inzetten. Hmmm de Niagarafalls zijn categorie 6. Ook hier werd weer nadrukkelijk gezegd dat mocht je in het water vallen, je absoluut niet mag staan omdat de kans bestaat dat je vast komt te zitten. Wie had verwacht dat we daar al heel snel aan moesten denken..... Maar goed in de boot gestapt, Marcel en Flip vooraan, Marc en ik daarachter, dan Nan en achteraan onze hoop Nolan ;-) We begonnen een klein stukje rustig maar al gauw begon het water sneller te stromen en stond de fotograaf klaar om wat actiefoto's te maken. Het roeien ging een stuk makkelijker dan vorige keer, want Nolan riep wat we moesten doen, was ook wel heel prettig ha,ha. Iets verder zat een boot vast en die zouden wij los 'bumpen' daar gingen we dus met een behoorlijk vaartje op af en voor we het wisten lag Flip in het water! Wij roepen niet staan! Gelukkig hadden we goed opgelet. Nadat Flip weer aan boord gehesen was ging de tocht verder. Nou die was ontzettend leuk, de rivier was inderdaad een stuk wilder dan die van vorig jaar en niemand heeft het droog gehouden. Op een gegeven moment gingen we van een stroomversnelling af en Nolan wist nog een leuk trucje een soort surfen op de stroomversnelling, dus de boot gedraaid en als een gek peddelen tegen de stroom in. De hele boot liep vol en we knalden naar achter en Flip in het water! Hup daar ging ie voor de 2e keer! Een stuk verder op lag een grote steen in het water, waar je vanaf kan springen in het water. Dat wilde Marcel wel, hij dacht er wel aan zijn fototoestel uit zijn zak te halen, maar niet aan zijn zonnebril dus die is ie verloren. Voor we het wisten was de tocht afgelopen, maar het was wel weer ontzettend gaaf! Hieronder wat actiefoto's, helaas heb ik geen foto's van een zwemmende Flip ;-)





Nadat we weer in droge kleren zaten gingen we onderweg naar de favoriete winkel van Marcel: Bass Pro Outdoorshop. Daar hebben we weer lekker rondgekeken en ons verbaasd over wat hier allemaal te koop is.