23 juli 2010

Raften op de Nantahala

Donderdag, 22 juli 2010

Ook voor vandaag stond er weer iets sportiefs op het programma. Iedereen kon ‘uitslapen’ vandaag, want we vetrokken pas om 10.30 uur. Rond 11.00 uur kwamen we aan bij de ‘Paddle Inn’ waar ze rafts verhuren. We gaan namelijk raften met zijn vieren op de Nantahala rivier (hoe heb ik me weer om kunnen laten praten). Na het invullen van de gebruikelijke formulieren, bedrijf is niet aansprakelijk, we weten wat de risico’s zijn bla,bla, kregen we een zwemvest die door een medewerker gecontroleerd werd, zodat ze zeker wisten dat het zwemvest goed vast zit. Nadat we allemaal een peddel hadden gekregen, legde een medewerker uit waar we op moesten letten. Bij bepaalde punten links of rechtsom een eiland, oppassen voor de ‘turtle rock’ en mocht het gebeuren dat we in het water vielen dan vooral niet gaan lopen (in het water liggen allerlei rotsen waar je makkelijk met je voeten of been tussen kan raken) maar drijven met je voeten naar voren. Jullie begrijpen wel dat ik het al een beetje benauwd begon te krijgen. Daarna werd ‘mom’ geroepen, die nog een gebedje voor ons opzei en toen allemaal in de bus om een stuk omhoog te gaan. Marc en ik waren erg stil in de bus en vroegen ons af waarom we toch niet waren gaan paardrijden. Jesse zag het helemaal zitten en probeerde mij ervan te overtuigen dat het echt leuk ging worden en Marcel zei dat het allemaal goed ging komen…. Veel te snel waren we op de plek waar we de rivier op moesten. Nou met zijn vieren in de raft, het instappen ging goed. Gelijk toen we de rivier opgingen kregen we onze eerste stroomversnelling en deze waren heel anders dan bij het kajakken in Front Royal, dit was een echte wilde rivier! Flink gillen natuurlijk, maar het was toch wel heel leuk. Na een paar stroomversnellingen begonnen Marc en ik het ook leuk te vinden ha,ha. We zijn er geen één keer uitgevallen, wel flink nat geworden en het water was errug koud.


               We zijn één keer op een rots terechtgekomen waar we echt niet meer vanaf kwamen hoe hard het water ook stroomde, dat had tot gevolg dat Marcel en Jesse uit de raft moesten. Marc en ik zagen het al voor ons dat we samen in de raft weg zouden varen, maar dat gebeurde gelukkig niet. We raakten los en Marcel en Jesse kwamen weer snel in de boot. Bijna aan het einde kwamen we in een bocht waar met een bord aangegeven werd dat er een ‘dip’ aankwam. Wij dachten dat het water daar was sneller stroomde, maar het was een soort miniwatervalletje. Nou dat was flink gillen en nat worden natuurlijk maar wel heel leuk, daar zijn ook nog allerlei aktiefoto’s van ons gemaakt.

Pas nadat we die hindernis genomen hadden, meende Marcel zich te herinneren dat ze bij de verhuur hadden gezegd dat we de dip beter niet konden nemen (die zat rechts) maar beter links konden blijven varen, omdat er nog wel eens ongelukken gebeurde daar. Ehh juist, gelukkig is er met ons niets gebeurd. Al met al was het toch heel erg leuk en weer heel anders dan het kajakken. We zijn ruim 3 uur aktief bezig geweest, dus dat wordt morgen spierpijn (voor mij dan). Dit is onze laatste dag in het huis, morgen vertrekken we vroeg richting Columbus, Ohio. Dat wordt een lange rit.

Fietsen in de Smokies

Woensdag 21 juli

Het weblog werd "wat onregelmatig" bijgehouden, maar dat kwam omdat het netwerk in de cabin niet heel goed was. Er was daar Internet via de sateliet en er word veel reclame voor gemaakt op de tv als "Veel sneller dan Dial up". Jaja...  maar veel langzamer en onbetrouwbaarder dan ADSL oid via de telefoonlijn. Dus wie ooit overweegt om de kabel om te wisselen voor een schotel en dan ook internet wil via die schotel: DOE HET NIET !
Maar nu zijn we weer onderweg en hebben weer normaal internet :-)


Vanmorgen vroeg opgestaan om een beetje op tijd in de Smoky Mountains te zijn. We wilden namelijk gaan fietsen daar en de Cades Cove Loop is een rondweg door het park die op woensdagochtend en zaterdagochtend tot 10 uur autovrij wordt gehouden. En de herten en beren zijn ’s morgens vroeg nog wel te zien. Dus de planning was om half 7 weg te gaan en volgens de MS routeplanner zouden we anderhalf uur onderweg zijn. Jesse had wat moeite om zich aan de planning te houden, dus gingen we pas om 7 uur op pad. Onderweg konden we een keer stoppen omdat er 2 herten aan de kant van de weg rustig zaten te eten en we daar wat foto’s van konden maken.
Ook nog 2 keer verkeerd gereden maar om half 10 kwamen we aan bij de Smoky Mountains.
Alleen was er geen info-center en geen fietsenverhuur te vinden. Bleek de routeplanner ons naar de verkeerde kant van het park te hebben gestuurd, waar je alleen kon hiken en kamperen. Dus opnieuw op weg, om het park heen en nu naar de hoofdingang.

Uiteindelijk kwamen we om half 11 aan in de Smoky Mountains bij de hoofdingang en konden we fietsen gaan huren.
Het bleek daar zo druk te zijn dat we eerst een half uur moesten wachten voordat we de mountainbikes ook echt hadden. Maar toen konden we op weg.
De Cades Cove Loop is dus een rondweg door het park van 11 mijl lang (bijna 20 km) met ups en downs. Aan de buitenkant van de loop is het vooral bossen. In het midden is het veel hoog gras met bomen.


Het fietsen ging ons allemaal goed af en het was jammer dat we zo laat waren begonnen want je fietst dan dus tussen de auto’s. En die Amerikanen kijken alleen maar of ze herten en beren zien en letten niet op dat er links of rechts ook fietsers langs willen. Ineens stond er dan ook een lange file van auto’s en fietsen want er was een beer in het gras gezien door een aantal mensen en dan wordt de auto gewoon stil gezet om foto’s te maken en de rest moet maar wachten. Wij hebben de beer niet gezien.
Wel een stuk of 10 herten. Die stonden op een paar meter van de weg rustig op zoek naar eten. Blijkbaar zijn ze al gewend aan mensen want ze bleven rustig staan, ook ondanks het geluid van auto’s, pratende mensen en het geklik van de fototoestellen.

Het was zwaar om heuvels op te fietsen maar weer leuk om daarna naar beneden te racen. Op het eind was het wel zwaar (veel naar boven) maar toen we de fietsen terugbrachten bleek dat we er anderhalf uur over hadden gedaan. We waren erg trots op onze prestatie. En Marc ging het een stuk makkelijker af dan 2 jaar geleden bij SF.

Daarna weer terug richting het Eaglesnest. Je rijdt dan een heel stuk slingerweg dat de Tail of the Dragon wordt genoemd. Hier wordt heel veel door motorrijders gecruised, en langs de kant van de weg in een aantal bochten staan dan fotografen die alle langsrijdende motoren op de foto zet, die dan door de mensen weer opgezocht kunnen worden op websites.
Wij zijn voor we uiteindelijk thuis waren nog even langs een camping gereden met een zwembad, zodat Marc nog even een uurtje kon zwemmen. Daar was-t-ie wel even aan toe.

Als avondeten natuurlijk weer BBQ. Vandaag stonden schouderkarbonades op het menu, maar dan een stuk groter dan we gewend zijn en zonder bot. Maar weer erg lekker met coleslaw en fruitsalade.

En  morgen gaan we raften.