30 juli 2010

Dinsdag, 27 juli 2010

Vandaag hebben we Boston bezocht, ook hier was het weer behoorlijk warm. Boston is een gezellige stad, er zijn veel oude gebouwen en het doet een beetje Europees aan. We hebben de Freedom Trail gelopen, dat is een route langs alle historische bezienswaardigheden van Boston.


Daar zijn we zeker 2 uur mee zoet geweest, de route was te volgen via een rode lijn op de straat. Op die manier kom je ook door hele leuke wijken. Na de wandeling zijn we naar het hotel gereden, het Sheraton deze keer :) Daar hebben we heerlijk gezwommen. Vlak bij het hotel zat een Cheesecake Factory, dus het was wel duidelijk waar we ’s avonds zouden gaan eten! We hebben daar heerlijk gegeten, maar zaten zo vol dat we besloten om later op de avond cheesecake te gaan eten met koffie.

Rond 22.00 uur gingen we dus weer terug om cheesecake te gaan eten, die was weer heerlijk maar natuurlijk veel te veel!


Woensdag, 28 juli 2010

Vandaag was het weer een ‘auto’ dagje, we gaan weer op weg naar waar onze vakantie begonnen is; New York. We zijn tot Stamford doorgereden, een stad op ongeveer een uur rijden van New York. Daar hebben we in het Stamford Inn hotel overnacht. ’s Avonds hebben we het maar makkelijk gehouden en pizza bij Domino’s gehaald. Het einde van de vakantie komt nu echt in zicht!

Donderdag, 29 juli 2010

Voordat we downtown New York gaan en Jesse afzetten bij Amy in Brooklyn hebben we eerst nog een Factory Outlet mall bezocht. We waren er al om 10.30 uur, maar het was ontzettend druk.

Nou nog wat laatste giftcards opgemaakt en toen richting Brooklyn. Marcel paste zich al snel aan, aan de New Yorkse manier van autorijden. Petje af hoor! Ze rijden hier kris kras doorelkaar en toeteren om het minste geringste. Nadat Jesse afgezet was, besloten we naar het hotel te rijden. Volgens de tomtom was het niet zo ver weg maar hier in New York ben je met de auto overal lang naar onderweg. Uiteindelijk kwamen we aan bij het Beekman hotel, een hotel vlakbij de United Nations. Ook weer een erg chique hotel. Omdat we de auto ook weg moesten brengen en het parkeren hier ontzettend duur is, besloot de ‘doorman’ een oogje op de auto te houden zodat wij even de tijd hadden om ons te installeren op onze kamer. Aardig toch! Nou op weg naar JFK om de auto in te leveren, het was ondertussen spitsuur dus het was zo mogelijk nog drukker geworden op de weg! We hebben er ruim 1,5 uur over gedaan. Daarna terug met de metro, die bracht ons binnen een half uur in Manhattan! ’s Avonds hebben we met zijn 3-en bij Ruth Christie gegeten, Jesse was nog steeds op stap. Daarna zijn we nog naar Rockefeller Plaza gewandeld en daarna richting hotel waar we onderweg Jesse tegenkwamen die net Amy naar de metro ging brengen. Morgen gaan we rondwandelen in Manhattan en ’s avonds naar een baseballwedstrijd van de New York Mets.

27 juli 2010

Nog 1 keer bowlen

Maandag 27 juli

Vandaag alleen gereden tot aan Springfield. Dat ligt anderhalf uur van Boston vandaan dus hoeven we morgen niet zo vroeg op te staan en zijn we snel in de stad.
Vanavond nog 1 keer wezen bowlen en eens een keer geprobeerd om daar ook te eten. Petra en Jesse een burger en Marc en ik een kleine pizza. Het vulde allemaal niet dus na het bowlen nog maar even naar de Mac.

Hier wat actiefoto's van het bowlen.





Morgen weer verder.

Niagara Falls

Zondag, 25 juli 2010

Na een ontbijt tussen senior citizens bij Denny’s zijn we op weg naar Buffalo gegaan. Onderweg begon het weer al aardig te betrekken en hebben we behoorlijke regenbuien gehad. Maar hoe dichter we bij Buffalo kwamen en dus de Niagara Falls hoe mooier het weer werd. Rond de Falls is een heel park aangelegd waarbij je alle kanten op kan wandelen. Wij zijn begonnen met de Amerikaanse kant eerst loop je over 2 bruggen waarbij je al ziet hoe wild het water daar is, de jongens zagen ons daar al vanaf raften :) De watervallen blijven geweldig om te zien. Nadat we het van de Amerikaanse kant bekeken hadden, besloten we over de brug naar Canada te gaan, vanaf daar kan je de grootste waterval, the Horseshoe, nog beter zien. Na een wandeling over de brug (halverwege waren we in Canada) moesten we door de douane. We hebben nu dus ook een Canadese stempel in ons paspoort. Na de foto’s en het bewonderen van de waterval zijn we weer teruggewandeld naar de Amerikaanse kant.



















Toen nog even de auto zoeken en op naar het motel. Gelukkig voor Marc was daar een zwembad met bijna net zo’n koud water als de Niagara. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Outback, waarbij de serveerster zich verbaasd afvroeg wat wij in Buffalo te zoeken hadden. Morgen gaan we de richting van Boston op, het einde van de vakantie komt steeds meer in zicht :( Omdat we Boston in één dag rijden niet halen, gaan we morgen vast een gedeelte rijden en op tijd en motel (met zwembad) zoeken.

26 juli 2010

Pittsburgh Pirates

Zaterdag, 24 juli 2010

We zijn vandaag uit het super chique Westin hotel vertrokken in Columbus. Nog even een fotootje:



We zijn voordat we vertrokken eerst nog naar Dunkin’ Donuts gewandeld. Daar bleken ze gewoon meer dan alleen donuts voor ontbijt te hebben en ze hadden heerlijke cappuccino! Daarna weer on the road, richting Pittsburgh daar gaan we vanavond naar een baseball wedstrijd van de Pirates kijken. Rond 13.30 uur kwamen we in Pittsburgh aan, de wegen rond een grote stad zijn normaal gesproken al moeilijk te volgen maar hier was ook nog de ene roadconstruction na de andere dus leve Marcel en de tomtom :) Omdat we wel erg vroeg voor het hotel waren, besloten we maar eerst een Mall te bezoeken. We zijn een beetje verwend geraakt, want we vonden de Mall niet echt bijzonder, alleen Marc heeft nog wel geld uitgegeven in de Game Stop. Daarna naar het hotel, deze keer was het het Raddisson. Daar bleken ze een buitenzwembad te hebben dus even gezwommen en toen heerlijk in het zonnetje gezeten. Om 18.30 uur vertrokken we richting het stadion, normaal gesproken is het 10 min. rijden, maar nu stond alles vol en zijn we in de file richting stadion gegaan. Achteraf bleek dat er ruim 36.000 toeschouwers aanwezig waren! Omdat een parkeerplekje vinden nog niet zo simpel bleek, zette Marcel ons af in de buurt van het stadion en ging hij de auto ergens parkeren. We hadden plekken vlak achter de ‘thuisplaat’, helaas hing er een groot net achter dus een bal vangen zat er niet in.


Ondanks dat de wedstrijd al bezig is loopt iedereen vrolijk heen en weer voor alles en nog wat. De wedstrijd was trouwens tegen de San Diego Padres. De Pirates begonnen goed met 2 homeruns helaas ging het daarna alleen maar bergafwaarts en verloren ze uiteindelijk met 9-2 (oeps). Tijdens het wisselen op het veld werd iedereen natuurlijk goed bezig gehouden, met het schieten van hotdogs, de parrot van de Pirates (een grote papegaai) die langs de tribunes rende, vragen over de Pirates, die trouwens als bijnaam ‘Bucs’ hebben. Tijdens de 7e inning begon het te regenen dus werd er een enorm doek over het veld heengelegd en begon het wachten.





Na ongeveer 20 minuten werd het droog, kwamen er weer allemaal mannetjes het veld op om het doek weg te halen, werd er even geharkt en gesleept en daar gingen we weer. Rond 23.00 uur was de wedstrijd afgelopen, helaas niet zo gunstig voor de Pirates maar dat was nog niet het einde van de avond. Steve Miller zou nog een concert geven! Hup het doek werd weer over het veld neergelegd, er kwamen karretjes met het podium en boxen aangereden en binnen een kwartier kon het concert van start gaan. Het hele stadion ging compleet uit zijn dak en liedjes waarbij wij elkaar twijfelend aankeken werden uit volle borst gezongen. Helaas, helaas, de regen gooide roet in het eten, nou ja, de regen eigenlijk niet, want Steve Miller ging gewoon door en toen kwamen de nummers die wij ook kennen. Maar op een gegeven moment begon het te onweren en toen vond de organisatie het niet meer verantwoord. Steve Miller wilde eigenlijk niet stoppen, maar ook hij had niets te zeggen. Hij mocht nog 1 nummer spelen en toen was het afgelopen, tja en dan met zijn 36.000-den naar buiten. De regen ging trouwens vrolijk door en dat vonden ze bij de Pirates ook helemaal niet leuk gezien het scorebord.



De parkeergarage was gelukkig niet heel ver lopen en toen weer een stukje in de file naar het hotel. Uiteindelijk waren we om 1.00 uur ’s nachts thuis. Het was een hele gezellige avond en morgen op naar de Niagara Falls.

24 juli 2010

Onderweg van de Smoky Mountains naar Columbus

Vrijdag 23 juli


Voor vandaag niet zo veel te melden. We hebben afscheid genomen van de cabin in de Smoky Mountains. Gisteravond hadden we nog allerlei rotzooi neergelegd buiten de cabin (mais, wortel, tomaat) in de hoop dat de wilde beesten bij de cabin zouden komen zodat we wat mooie foto's konden maken. Uiteindelijk was er 1 stukje maiskolf leeggevreten en stond er alleen een konijntje op de foto.

Nou, die krijgt dan maar een ereplaatsje hier op het weblog.
Vanmorgen dus vroeg opgestaan, en na het koffers inpakken, ontbijten en de cabin op orde brengen gingen we om kwart voor 9 op weg.
Eerst weer een stuk over de Tail of the Dragon waar het al redelijk druk was met motoren en kleine sportwagentjes en fotografen die al weer druk bezig waren.
BTW, we hebben even onze foto van woensdag opgezocht op hun website:


Zo kunnen motorrijders dus ook hun foto bestellen op de website en als je dan betaald zie je die reclame niet meer :-).

Na de Tail kwamen we weer in de "bewoonde wereld". Petra kon weer SMS-en en we kwamen bij een Starbucks terecht waar we even weblog hebben bijgewerkt en toen op de Interstate in 1 ruk door naar Columbus, Ohio.

Een paar sfeerfoto's :




In Columbus slapen we in het Westin Columbus. Een oud statig hotel (President Theodore Roosevelt vond dat ze de beste sauna hadden staat op een mooie tegel te lezen).

We hebben lekker gegeten bij de Golden Corral (weer veel te veel en veel te zoet) en vanavond naar de film: Inception. Een heel ingewikkelde film over dromen in dromen in dromen. De jongens vonden hem in ieder geval erg leuk.
Zaterdag zijn we op weg naar Pittsburgh.

23 juli 2010

Raften op de Nantahala

Donderdag, 22 juli 2010

Ook voor vandaag stond er weer iets sportiefs op het programma. Iedereen kon ‘uitslapen’ vandaag, want we vetrokken pas om 10.30 uur. Rond 11.00 uur kwamen we aan bij de ‘Paddle Inn’ waar ze rafts verhuren. We gaan namelijk raften met zijn vieren op de Nantahala rivier (hoe heb ik me weer om kunnen laten praten). Na het invullen van de gebruikelijke formulieren, bedrijf is niet aansprakelijk, we weten wat de risico’s zijn bla,bla, kregen we een zwemvest die door een medewerker gecontroleerd werd, zodat ze zeker wisten dat het zwemvest goed vast zit. Nadat we allemaal een peddel hadden gekregen, legde een medewerker uit waar we op moesten letten. Bij bepaalde punten links of rechtsom een eiland, oppassen voor de ‘turtle rock’ en mocht het gebeuren dat we in het water vielen dan vooral niet gaan lopen (in het water liggen allerlei rotsen waar je makkelijk met je voeten of been tussen kan raken) maar drijven met je voeten naar voren. Jullie begrijpen wel dat ik het al een beetje benauwd begon te krijgen. Daarna werd ‘mom’ geroepen, die nog een gebedje voor ons opzei en toen allemaal in de bus om een stuk omhoog te gaan. Marc en ik waren erg stil in de bus en vroegen ons af waarom we toch niet waren gaan paardrijden. Jesse zag het helemaal zitten en probeerde mij ervan te overtuigen dat het echt leuk ging worden en Marcel zei dat het allemaal goed ging komen…. Veel te snel waren we op de plek waar we de rivier op moesten. Nou met zijn vieren in de raft, het instappen ging goed. Gelijk toen we de rivier opgingen kregen we onze eerste stroomversnelling en deze waren heel anders dan bij het kajakken in Front Royal, dit was een echte wilde rivier! Flink gillen natuurlijk, maar het was toch wel heel leuk. Na een paar stroomversnellingen begonnen Marc en ik het ook leuk te vinden ha,ha. We zijn er geen één keer uitgevallen, wel flink nat geworden en het water was errug koud.


               We zijn één keer op een rots terechtgekomen waar we echt niet meer vanaf kwamen hoe hard het water ook stroomde, dat had tot gevolg dat Marcel en Jesse uit de raft moesten. Marc en ik zagen het al voor ons dat we samen in de raft weg zouden varen, maar dat gebeurde gelukkig niet. We raakten los en Marcel en Jesse kwamen weer snel in de boot. Bijna aan het einde kwamen we in een bocht waar met een bord aangegeven werd dat er een ‘dip’ aankwam. Wij dachten dat het water daar was sneller stroomde, maar het was een soort miniwatervalletje. Nou dat was flink gillen en nat worden natuurlijk maar wel heel leuk, daar zijn ook nog allerlei aktiefoto’s van ons gemaakt.

Pas nadat we die hindernis genomen hadden, meende Marcel zich te herinneren dat ze bij de verhuur hadden gezegd dat we de dip beter niet konden nemen (die zat rechts) maar beter links konden blijven varen, omdat er nog wel eens ongelukken gebeurde daar. Ehh juist, gelukkig is er met ons niets gebeurd. Al met al was het toch heel erg leuk en weer heel anders dan het kajakken. We zijn ruim 3 uur aktief bezig geweest, dus dat wordt morgen spierpijn (voor mij dan). Dit is onze laatste dag in het huis, morgen vertrekken we vroeg richting Columbus, Ohio. Dat wordt een lange rit.

Fietsen in de Smokies

Woensdag 21 juli

Het weblog werd "wat onregelmatig" bijgehouden, maar dat kwam omdat het netwerk in de cabin niet heel goed was. Er was daar Internet via de sateliet en er word veel reclame voor gemaakt op de tv als "Veel sneller dan Dial up". Jaja...  maar veel langzamer en onbetrouwbaarder dan ADSL oid via de telefoonlijn. Dus wie ooit overweegt om de kabel om te wisselen voor een schotel en dan ook internet wil via die schotel: DOE HET NIET !
Maar nu zijn we weer onderweg en hebben weer normaal internet :-)


Vanmorgen vroeg opgestaan om een beetje op tijd in de Smoky Mountains te zijn. We wilden namelijk gaan fietsen daar en de Cades Cove Loop is een rondweg door het park die op woensdagochtend en zaterdagochtend tot 10 uur autovrij wordt gehouden. En de herten en beren zijn ’s morgens vroeg nog wel te zien. Dus de planning was om half 7 weg te gaan en volgens de MS routeplanner zouden we anderhalf uur onderweg zijn. Jesse had wat moeite om zich aan de planning te houden, dus gingen we pas om 7 uur op pad. Onderweg konden we een keer stoppen omdat er 2 herten aan de kant van de weg rustig zaten te eten en we daar wat foto’s van konden maken.
Ook nog 2 keer verkeerd gereden maar om half 10 kwamen we aan bij de Smoky Mountains.
Alleen was er geen info-center en geen fietsenverhuur te vinden. Bleek de routeplanner ons naar de verkeerde kant van het park te hebben gestuurd, waar je alleen kon hiken en kamperen. Dus opnieuw op weg, om het park heen en nu naar de hoofdingang.

Uiteindelijk kwamen we om half 11 aan in de Smoky Mountains bij de hoofdingang en konden we fietsen gaan huren.
Het bleek daar zo druk te zijn dat we eerst een half uur moesten wachten voordat we de mountainbikes ook echt hadden. Maar toen konden we op weg.
De Cades Cove Loop is dus een rondweg door het park van 11 mijl lang (bijna 20 km) met ups en downs. Aan de buitenkant van de loop is het vooral bossen. In het midden is het veel hoog gras met bomen.


Het fietsen ging ons allemaal goed af en het was jammer dat we zo laat waren begonnen want je fietst dan dus tussen de auto’s. En die Amerikanen kijken alleen maar of ze herten en beren zien en letten niet op dat er links of rechts ook fietsers langs willen. Ineens stond er dan ook een lange file van auto’s en fietsen want er was een beer in het gras gezien door een aantal mensen en dan wordt de auto gewoon stil gezet om foto’s te maken en de rest moet maar wachten. Wij hebben de beer niet gezien.
Wel een stuk of 10 herten. Die stonden op een paar meter van de weg rustig op zoek naar eten. Blijkbaar zijn ze al gewend aan mensen want ze bleven rustig staan, ook ondanks het geluid van auto’s, pratende mensen en het geklik van de fototoestellen.

Het was zwaar om heuvels op te fietsen maar weer leuk om daarna naar beneden te racen. Op het eind was het wel zwaar (veel naar boven) maar toen we de fietsen terugbrachten bleek dat we er anderhalf uur over hadden gedaan. We waren erg trots op onze prestatie. En Marc ging het een stuk makkelijker af dan 2 jaar geleden bij SF.

Daarna weer terug richting het Eaglesnest. Je rijdt dan een heel stuk slingerweg dat de Tail of the Dragon wordt genoemd. Hier wordt heel veel door motorrijders gecruised, en langs de kant van de weg in een aantal bochten staan dan fotografen die alle langsrijdende motoren op de foto zet, die dan door de mensen weer opgezocht kunnen worden op websites.
Wij zijn voor we uiteindelijk thuis waren nog even langs een camping gereden met een zwembad, zodat Marc nog even een uurtje kon zwemmen. Daar was-t-ie wel even aan toe.

Als avondeten natuurlijk weer BBQ. Vandaag stonden schouderkarbonades op het menu, maar dan een stuk groter dan we gewend zijn en zonder bot. Maar weer erg lekker met coleslaw en fruitsalade.

En  morgen gaan we raften.

21 juli 2010

Groetjes uit het Eaglesnest

Zondag, 18 juli 2010

Vandaag hadden we een Florida déja-vu! We zijn vandaag naar Six Flags Atlanta gegaan. We begonnen de dag bewolkt. Het weerbericht vertelde ook nog dat het wel bewolkt zou zijn, maar geen regen van betekenis. Dus na een ontbijt/lunch bij The Golden Corral op naar Six Flags. Marcel had van tevoren al kaarten, voucher voor parkeren en een etensvoucher besteld bij Six Flags dus er kon niets meer mis gaan. Onderweg begon het al lichtjes te druppelen, maar geen regen van betekenis dus wat kon ons gebeuren! Aangekomen bij de parkeerplaats werkte de parkeerkaart prima, dus op naar de controle, ieder met zijn eigen uitdraai van het kaartje. Bij de controle werkte het kaartje van Marcel, Marc en mij na enige keren scannen en konden we doorlopen. Maar……… Jesse kwam er niet aan, zijn kaartje werkte niet en volgens de controle was hij al gebruikt. Ondertussen brak er een hoosbui los en terwijl Marcel, Marc en ik redelijk droog stonden, werd die arme Jesse helemaal natgeregend. Na enig aandringen van ons en nadat degene die controleerde naar iemand (?) toegelopen was, mocht Jesse uiteindelijk naar binnen. Pfff eerste obstakel genomen. In een winkeltje maar even de regenbui afgewacht. Het zijn een soort Florida regenbuien die hier vallen, een korte tijd zeer hevige regen en dan klaart het op en schijnt het zonnetje weer. Toen het dus uiteindelijk droog werd hebben we de Monster Mansion-ride gedaan.

en daarna ging Marcel (alleen) in de Goliath. Een hele grote achtbaan. Omdat Six Flags natuurlijk een echt achtbanenpark is, waren er voor Jesse en mij niet zoveel attracties. Marc ging zowaar met Marcel in een wat kleinere achtbaan en kwam erachter dat het toch wel erg leuk was. Na zoveel opwinding werd het tijd voor een rit met het treintje, konden we gelijk de rest van het park zien. Helaas, helaas because of expected inclement wheather kon ook het treintje niet doorgaan en werd heel Six Flags stilgelegd. Nou toen maar gebruik gemaakt van onze etensvoucher en bij Big Mo kip gegeten. Ondertussen barste het noodweer weer los en naast hele harde regen begon het ook te onweren. Omdat het ondertussen al 16.30 uur geworden was besloten we nadat het droog geworden was om maar terug te gaan naar het hotel. Tot zover ons pretparkenavontuur! In het hotel besloot Marc om nog maar even lekker te gaan zwemmen, het was hem toch niet nat genoeg geweest. Marcel en ik gingen nog even naar de Mall en daarna nog even sportief geweest in de fitnesszaal.


Maandag, 19 juli 2010

Vandaag vertrekken we weer uit Atlanta en gaan we onderweg naar Robinsville in de Smoky Mountains. Daar hebben we tot vrijdag een huis tot onze beschikking. Onderweg reden we nog langs Roswell (van de UFO’s) maar zijn daar maar niet gestopt. Veel te gevaarlijk! Uiteindelijk kwamen we in de middag aan in Robinsville. Ons huis ligt ongeveer 15 min. rijden van Robinsville vandaan, via een smal kronkelweggetje die steil naar boven gaat hebben wij het laatste huis. Het is een heel houten huis met een veranda die bijna om het hele huis loopt. Op de begane grond ligt de huiskamer met een keuken, een slaapkamer en een badkamer en een trap naar beneden is een gigantische televisiekamer met dus ook een gigantische televisie en twee slaapkamers en natuurlijk ook een badkamer.



Jullie snappen natuurlijk wel wie de onderste verdieping opgeeist hebben. Marcel en ik besloten nadat we aangekomen waren om nog (even) boodschappen te gaan doen. Yeah Right ! Als je in de bergen zit is dat dus niet “even”. De supermarkt in Robinsville vonden we wel erg duur, dus doorgereden naar Murphy een stadje dat ongeveer 45 min. rijden is. Daar zit een Wal-mart en daar hebben we even flink geshopt want we gaan natuurlijk wel iedere dag bbq-en! Ondertussen probeerde ik Jesse en Marc te bellen om door te geven dat het wel wat langer ging duren. Omdat mobiele telefoons hier geen bereik hebben, belde ik naar het nummer van het huis, maar die werd dus niet opgenomen. Ze hadden em eerst niet gehoord en daarna waren ze te laat. Ja,ja. ’s Avonds heeft Marcel heerlijke hamburgers op de bbq klaargemaakt.



Het huis is helemaal geweldig en hier is het dus echt donker! Ik moet er niet aandenken dat we ’s avonds laat een keer met de auto naar boven moeten!


Dinsdag, 20 juli 2010

Nadat iedereen wakker was besloten we vandaag een trail te lopen, wel een beetje avontuurlijke natuurlijk! In het huis is allerlei informatie te vonden, dus daar vonden we ook een trail in de buurt.


We moesten naar het dorpje Fontana, ongeveer een half uurtje rijden. Nou een avontuurlijke trail was het. We moesten over stenen en boomstammen heenklimmen en de grond was lekker vochtig, het regent hier regelmatig, dus moesten we goed opletten waar we liepen. Af en toe ging het steil omhoog en omlaag, maar we hebben em allevier uitgelopen!



Omdat er hier ook aardig wat meren zijn vonden we het wel een goed idee om te gaan zwemmen. Maar helaas, aan zwemmen in meren doen Amerikanen niet echt. Overal kan je wel een boot in het water laten maar dat is het wel. Dus besloten we op zoek te gaan naar een kajak gelegenheid of een stal waar we kunnen paardrijden. Allemaal voor donderdag, want morgen gaan we naar Cades Cove om te fietsen en hopelijk beren te zien. Dat is 1,5 uur rijden en we moeten er vroeg zijn, dus gaan we om 06.30 uur weg! Maar goed onderweg zagen we een stroomversnelling dus daar wilden we even kijken. Daar kwamen dus allemaal rafters vanaf en dat vonden Jesse en Marcel dus wel erg leuk. Marc en ik twijfelden nog want paardrijden is ook erg leuk en we kunnen het niet allebei doen daar hebben we de tijd niet meer voor. Nou uiteindelijk hebben we besloten om toch te gaan raften, wel met zijn vieren in een boot (voorwaarde van mij) en paardrijden slaan we dus even over. Nou hoe dat allemaal gaat aflopen kunnen jullie dus verder in de week lezen! ’s Avonds heeft Marcel heerlijke fajitas op de bbq klaargemaakt. Dus nu zitten we even uit te buiken op de bank!
O ja, omdat de mobiele telefoons dus niet werken hier in de Smoky Mountains horen jullie, buiten het weblog dus even niets van ons!

18 juli 2010

Naar Atlanta

17 juli 2010

De eerste week zit er op en we zitten nu in Atlanta, Georgia.
Ruim 1800 kilometer gereden en het gaat redelijk volgens planning. Hier een kaartje wat we tot nu toe hebben gereden.


Wat gepland was maar niet doorgegaan is, is een bezoek aan Gettysburg waar een van de belangrijkste slagen van de Amerikaanse burgeroorlog is uitgevochten.
En een bezoek aan de Washington Zoo was leuk geweest (maar daar was ik uiteindelijk de enige in die dit leuk had gevonden, dus zijn we maar gaan winkelen).

Vandaag om 9 uur uit Asheville vertrokken om niet tot 6 uur of later in de auto te hoeven zitten. Eerst nog 50 mijl de Blue Ridge Parkway gevolgd door de bergen in de hoop nog wat herten of beren te zien en daarna wat meer de Interstate Highways gevolgd.
Op het programma stond ook een bezoek aan het Amicalola Falls Statepark en daar kwamen we om half drie aan. De Amicalola Falls is de hoogste waterval van Georgia en in het park kun je (natuurlijk) picnicken en bij bijna elke tafel staat een gietijzeren bbq. En dit wordt dan ook veel door de Amerikanen gedaan.

En ook door ons natuurlijk. We hadden gisteravond al boodschappen gedaan en vanmorgen vers brood gehaald en het brood smaakte bijna normaal Nederlands. Het bbq-en lieten we maar even gaan ivm de tijd die er in gaat zitten. Volgende week als we in de cabin zitten gaan we zeker elke dag bbq-en.

Na het eten zijn we een trail gaan lopen naar de top van de Amicalola Falls. Jesse had er goed de snelheid in zitten en Marc had wat aanmoediging nodig na de eerste mijl stijl omhoog, maar uiteindelijk zijn we allemaal goed aangekomen.



En Marc kon voor de foto weer gewoon spontaan lachen.
Nog even een foto van een stukje van de Falls waar het uiteindelijk om ging :

Daarna konden we weer terug naar beneden. Dat viel Jesse wat meer tegen dan de weg omhoog. We hadden een trail naar boven genomen en namen een aantal trappen naar beneden. Het kwam uiteindelijk neer op zo'n 1000 stevige traptreden en Jesse kreeg halverwege last van kramp.
Misschien moet hij toch wat meer op de roeimachine trainen.

Maar ook dat hebben we allemaal overleefd.
Daarna op weg naar Atlanta waar we nu dus zitten. We zitten in het Sheraton en daar hebben ze in de weekends een hoop familie reunies. Je ziet allemaal grote groepen Afro-Amerikaanse families met een eigen ontworpen t-shirt lopen in een eigen kleur met de naam van de familie en dan REUNION 2010 er bij.

's Avonds zijn we naar de film The Sorcerer's Apprentice gegaan die ging over een nakomeling van Merlijn de tovenaar in het huidige New York, die getraind moet worden door een leerling van Merlijn om de wereld te redden. Natuurlijk komt het allemaal goed. Het was een erg leuke film. We wilden voor de film naar de Cheesecake Factory om te eten en kwamen daar om half 7 aan. Toen stonden er al een man of 50 te wachten om opgeroepen te worden om te gaan eten. Wij moesten om 8 uur bij de bioscoop zijn dus zijn maar in de foodcourt van de mall gaan eten. Morgen een nieuwe poging wagen om bij de Cheesecake Factory te gaan eten. Maar eerst naar Six Flags.

Tot morgen :-)

17 juli 2010

Cruisen over de Shenandoah river

Donderdag, 15 juli 2010

Gisteravond had ik bijna Marcel verslagen met bowlen. Jesse en ik stonden erg lang bovenaan en Marcel werd steeds stiller :-) Maar helaas aan het einde begon hij ineens erg goed te gooien en ik kreeg natuurlijk medelijden met hem, dus ik heb hem maar laten winnen. We wilden natuurlijk wel een gezellige avond hebben..... Ook Marc begon steeds beter te gooien, alhoewel hij het nog steeds jammer vond dat er geen bumpers geplaatst waren.

Vandaag is het D-day voor mij (Petra), we gaan 'kajakken'. Ondanks dat ik alles al opgenoemd  had waarom het nooit leuk kon zijn in een kajak was ik zwaar in de minderheid dus moet ik eraan geloven :-( Bij het kanoverhuurbedrijf kregen we te horen dat de rivier onder de normale stand was, dus de tocht die we wilden maken werd afgeraden. We hebben nu een tocht van 7 mijl gedaan van Karo naar Front Royal een tocht waar ongeveer 3 tot 4 uur voor staat. Met waterschoenen aan, flesje water bij ons en het fototoestel waren we er helemaal klaar voor. Met een zwemvest en een peddel de bus in naar het vertrekpunt. Jesse en Marc zijn allebei in een éénpersoonskajak gegaan en Marcel en ik samen in een tweepersoonskajak. Nou daar gingen we. Gelijk bij het vertrekpunt kregen we onze eerste stroomversnelling, nou dat is een echte aanrader voor een huwelijkscrisis ;-) Ik had natuurlijk geen benul van sturen met een peddel dus Marcel en ik gingen achteruit de stroomversnelling door, vond Marcel niet echt leuk geloof ik. Maar na een beetje oefenen ging het steeds beter. Jesse had nog nooit in een kajak gezeten, maar vond het nadat hij door had hoe hij moest bijsturen e.d., helemaal geweldig.


Marc kon natuurlijk al kajakken want hij had in Zoetermeer al een paar keer in een kano gezeten, maar moest wel even slikken toen hij zag hoe Jesse er vandoor ging en had even een peptalk van zijn ouders nodig. Het varen was erg leuk, onderweg kwamen we een heleboel (grote) waterschildpadden tegen en vlak voor onze kajak sprong een visje naar boven. We hadden heerlijk weer en op de rivier was het heel rustig (ook het water hihi). Op een gegeven moment hoorden we een heleboel lawaai en gefluit, het leek wel of er een grote raderboot aangevaren kwam, ik zag ons al overvaren worden, maar gelukkig het was gewoon een trein en het spoor loopt vlak langs het water. Op een gegeven moment waren Marcel en ik nog maar alleen op het water Jesse en Marc waren al ver voor ons uit gevaren. Wij besloten het maar rustig aan te doen, want het kajakken ging best wel snel. We waren om 11.00 uur vertrokken en hadden afgesproken dat we om 15.00 uur opgehaald zouden worden in Front Royal, zodat we ruimschoots de tijd hadden. Maar ja alles liep zo voorspoedig dat we uiteindelijk om 13.00 uur al aankwamen. Toen Marcel en ik dus ook bij de verzamelplek aankwamen stond daar een kletsnatte Marc. De jongens waren met de kajak aan de kant gegaan toen Marc besloot nog maar een stukje te gaan varen, maar ja het instappen ging niet zo goed met als gevolg dat hij eruit viel. Nou ja, het was toch warm. Omdat we pas om 15.00 uur gehaald zouden worden gingen de jongens nog maar even met de kajak in het water. Uiteindelijk verzamelden er nog wat mensen met een kajak en die werden eerder opgehaald, dat kwam mooi uit want wij konden ook gelijk mee.

Marcel en Jesse hielpen de jongen die ons op kwam halen nog even met de kajakken inladen en toen weer terug naar het verhuurbedrijf. Ik moet zeggen dat het mij heel erg meegevallen is, ik vond het zelfs leuk ;-) Misschien gaan we in de Smoky Mountains weer kajakken en misschien ga ik dan wel in een eigen kajak, maar dat zien we dan wel weer. Nadat iedereen zich afgedroogd had zijn we weer op weg gegaan, we hadden nog een rit van bijna 3 uur voor de boeg naar Christianburg. Onderweg hebben we langs de highway nog gepicknickd. Er staan daar zelfs bbq's klaar maar helaas hadden wij alleen fruit bij ons. Aangekomen in Christianburg zijn we gaan eten bij een bbq restaurant 'Cabin Log BBQ' het bleek een soort fastfood restaurant voor bbq te zijn. Natuurlijk hebben we de pulled pork geprobeerd, maar unaniem is besloten dat de pulled pork van Marcel veeeeel beter is. Verder was het niet echt een bbq restaurant wat wij ons ervan voorgesteld hadden. Na het eten zijn we naar de bios gegaan. We hebben 'The last airbender'gezien.

Met een grote bak popcorn en de jongens allebei een beker met drinken, het waren medium bekers maar ik geloof dat er een liter inzat (mijn hemel). De film was erg leuk, ondanks alle commentaar van Jesse en Marc. Zij volgen de serie en kennen alle namen en personen, dus die leek weer niet en dat was belachelijk bla,bla,bla. Maar uiteindelijk was het toch een goeie film.

Vrijdag, 16 juli 2010

Na een ontbijt bij IHOP, waarbij de serveerster dacht dat Nederland bij Duitsland hoorde en dat men in Duitsland links rijdt (zucht) zijn we op weggegaan naar de Smoky Mountains. Het zou een lange rit worden vandaag, onderweg naar Asheville. We hebben de Blue Ridge Parkway gevolgd, de zgn. scenic route. Dat waren dus wegen die kronkelend omhoog en omlaag gaan. De Smoky Mountains deden hun naam eer aan, want we hebben onderweg heel wat regen gehad. Maar dan ook echt dat je het ene moment in de zon rijdt en het volgende moment in een gigantische hoosbui. Echt een regenbui waar je geen hand voor ogen ziet en even later schijnt de zon weer en zie je de damp van de weg afkomen. Ook zagen we overal tussen de bergen lage bewolking hangen, heel apart. Vlak voor onze auto stak ineens een hertje over, gelukkig was ie razendsnel.

We hadden vanmorgen bij de supermarkt nog brood, vleeswaren,kaas e.d. gehaald, dus halverwege hebben we bij een picknickplek gegeten. Nu nog houtskool en hamburgers op de bbq gooien en we zijn echte Amerikanen. Uiteindelijk kwamen we om 18.30 uur aan in Asheville, waar we bij een Days-Inn hotel overnachten.



's Avonds hebben we bij een (echt) bbq restaurant gegeten, Ruby's BBQ Shack. Deze leek meer op een bbq restaurant, ze hadden daar 2 planken vol met bbq sauzen staan, dat was dus moeilijk kiezen. Het eten was heerlijk maar.............. Marcel wint nog steeds met zijn bbq!